vrijdag 25 mei 2012

Check, dubbel check!


Internet, internet, dank u lieve heer voor internet. Ik weet het, eeuwen en eeuwen lang zijn er prachtige boeken geschreven zonder de hulp van internet. De verhalen kwamen niet verder dan het huis van de buren, waren pure fantasie of waren gebaseerd op eigen belevenissen. Misschien hadden de schrijvers ook een beter geheugen voor ooit gehoorde verhalen. En minder behoefte om voor hun boeken allerlei ingrediënten te gebruiken waar ze eigenlijk niets van wisten. Zoals wij nu. Zoals dat gebruikelijk is in een spannend boek gebeurt er in ons nieuwe boek iets Ergs. Het gebeurt in de buurt van Domburg. En voor de behandeling van dat Ergs moet de persoon in kwestie naar een ziekenhuis. Met spoed. Zeilend over het wwweb kwamen wij er al gauw achter dat Middelburg geen ziekenhuis heeft, alleen een medisch centrum. In Vlissingen was wel een ziekenhuis met SEH. En dus lieten wij de ambulance naar Vlissingen rijden. Maar omdat we het ziekenhuis daar nog nooit gezien hadden en ook binnen wat beelden wilden verzamelen reden we op een vrijdagochtend naar Zeeland en Tomtomde zonder veel oponthoud naar het Admiraal de Ruyter ziekenhuis. Wij zaten een tijdje in de hal, keken zo onopvallend mogelijk om ons heen, maakten aantekeningen over de kiosk, de koffiehoek, de ontvangstbalie. Keken op het prikbord, drentelden naar de wc, zagen waar de brancard met ons gewonde personage naar toe zou worden gereden.
‘Ik ga nog even langs die mevrouw van het patiëntenservicepunt, ’ zei Atie. Ze bleef een tijdje weg. Toen ze terugkwam zei ze ‘Nou, trek je jas maar weer aan, we zijn hier verkeerd, de ambulance moet naar Goes.’
In het gesprek met de aardige vrijwilligster van de Patiëntenservice was gebleken dat het personage dat iets Ergs was overkomen op het moment van ons bezoek weliswaar naar dit ziekenhuis zou zijn gebracht, maar dat tegen de tijd dat het verhaal zich zou afspelen, zomer 2011, de spoedeisende hulp wegens algehele reorganisatie en centralisatie van het ziekenwezen op Walcheren verplaatst zou zijn naar de locatie Goes. Als dank bracht Atie nog even een exemplaar van Speeddate naar de vrijwilligster die ons behoed had voor de verkeerde kant op rijden.
Op naar Goes dus, waar we opnieuw in de koffiecorner zaten, door de hal liepen, foto’s maakten. Wij willen nu eenmaal dat dingen kloppen.

Wat trouwens niet wil zeggen dat we ons niet zo nu en dan een dichterlijke vrijheid permitteren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten