vrijdag 25 mei 2012

Check, dubbel check!


Internet, internet, dank u lieve heer voor internet. Ik weet het, eeuwen en eeuwen lang zijn er prachtige boeken geschreven zonder de hulp van internet. De verhalen kwamen niet verder dan het huis van de buren, waren pure fantasie of waren gebaseerd op eigen belevenissen. Misschien hadden de schrijvers ook een beter geheugen voor ooit gehoorde verhalen. En minder behoefte om voor hun boeken allerlei ingrediënten te gebruiken waar ze eigenlijk niets van wisten. Zoals wij nu. Zoals dat gebruikelijk is in een spannend boek gebeurt er in ons nieuwe boek iets Ergs. Het gebeurt in de buurt van Domburg. En voor de behandeling van dat Ergs moet de persoon in kwestie naar een ziekenhuis. Met spoed. Zeilend over het wwweb kwamen wij er al gauw achter dat Middelburg geen ziekenhuis heeft, alleen een medisch centrum. In Vlissingen was wel een ziekenhuis met SEH. En dus lieten wij de ambulance naar Vlissingen rijden. Maar omdat we het ziekenhuis daar nog nooit gezien hadden en ook binnen wat beelden wilden verzamelen reden we op een vrijdagochtend naar Zeeland en Tomtomde zonder veel oponthoud naar het Admiraal de Ruyter ziekenhuis. Wij zaten een tijdje in de hal, keken zo onopvallend mogelijk om ons heen, maakten aantekeningen over de kiosk, de koffiehoek, de ontvangstbalie. Keken op het prikbord, drentelden naar de wc, zagen waar de brancard met ons gewonde personage naar toe zou worden gereden.
‘Ik ga nog even langs die mevrouw van het patiëntenservicepunt, ’ zei Atie. Ze bleef een tijdje weg. Toen ze terugkwam zei ze ‘Nou, trek je jas maar weer aan, we zijn hier verkeerd, de ambulance moet naar Goes.’
In het gesprek met de aardige vrijwilligster van de Patiëntenservice was gebleken dat het personage dat iets Ergs was overkomen op het moment van ons bezoek weliswaar naar dit ziekenhuis zou zijn gebracht, maar dat tegen de tijd dat het verhaal zich zou afspelen, zomer 2011, de spoedeisende hulp wegens algehele reorganisatie en centralisatie van het ziekenwezen op Walcheren verplaatst zou zijn naar de locatie Goes. Als dank bracht Atie nog even een exemplaar van Speeddate naar de vrijwilligster die ons behoed had voor de verkeerde kant op rijden.
Op naar Goes dus, waar we opnieuw in de koffiecorner zaten, door de hal liepen, foto’s maakten. Wij willen nu eenmaal dat dingen kloppen.

Wat trouwens niet wil zeggen dat we ons niet zo nu en dan een dichterlijke vrijheid permitteren.

woensdag 16 mei 2012

Op donderdag 10 mei werd SCHULD feestelijk gepresenteerd in strandpaviljoen PoortDok.
Atie las Lofdicht op mijn zuster voor, van Wislawa Szymborska, Annette Hulscher vertelde over haar kennismaking met de boeken van Tupla M. en hoe dat haar inspireerde om de site Vrouwenthrillers.nl op te zetten. Drie zangers van de groep Theatron Events zongen Terug naar de kust bij wijze van muzikale doop. Buiten regende het, maar wij hadden een top middag. Mede dankzij onze nieuwe uitgever Ilse Karman natuurlijk!





dinsdag 8 mei 2012

Het vinden van namen 2

Inmiddels is Tupla zelf ook undercover. Tupla, (in het Fins twee of dubbel, ons eerste boek speelde voor een deel in Finland), leek ons een naam die zou opvallen, anders dan anders, bijzonder, zoals wij hoopten dat onze boeken ook zouden worden gevonden. We plakten er een goed Hollandse achternaam aan vast. Maar de combinatie leidde niet tot het gewenste resultaat. Er werd veel verhaspeld (Tulpa, Morits, Moritz, Maurits). Bij een online warenhuis stonden we opeens als T. Mourits in de catalogus, en altijd weer werd gevraagd waar die vreemde naam vandaan kwam en wat ie betekende. Bij de overstap naar Verbum Crime hebben we serieus overwogen om er dan maar gewoon Vos & Vogelenzang van te maken, hoewel we die afwisselend vonden lijken op een makelaarskantoor, het kantoor van twee milieujuristen dan wel een Belgisch transportbedrijf, maar vanwege de continuïteit hebben we ten slotte Tupla toch behouden. Maar wel undercover, Tupla M. 50% minder te onthouden. 50% minder kans op verschrijving of verspreking. Tupla M. dus!

(met dank aan Crimezone)

woensdag 2 mei 2012

Namen


Het vinden van namen  is altijd weer moeilijk. Niks geen ‘What’s in a name’ voor Tupla. Iedere naam roept een associatie op die goed dan wel (veel vaker) helemaal verkeerd is. Er zijn schrijvers die hun personages gewoon Els en Peter noemen, maar wij willen iets bijzonders. Recensent J. zei ooit dat het een van de kenmerken van Tupla is. Dat Hoofdpersoon altijd een bijzondere naam heeft. Maar het vinden van namen neemt daardoor soms wel buiten proportie veel tijd. En dan nog kan het mis gaan. In ons eerste boek komt een jongetje voor. Wij noemden hem Harry. Omdat hij leek op Portrait of a Boy van de schilder Benjamin von Block (Art Museum Tallinn) en onze Hoofdpersoon in een museum werkte. Maar het was net de beginperiode van de Harry Potter hype en dus vroeg onze redacteur ons om een andere naam te zoeken. Dat deden we, maar voor ons is het altijd een nepnaam gebleven, een Harry undercover.