vrijdag 27 april 2012

Ik, zij of allebei?

Dilemma’s van het perspectief

‘Ik vind het echt een heel goed boek,’ zei onze eerste redacteur bij de Arbeiderspers, ‘Maar kan het niet in de derde persoon?’ Het was duidelijk dat ze zelf nog nooit een boek had geschreven. Want óf je schrijft in de eerste óf in de derde persoon. Zou je hetzelfde verhaal in beide vormen schrijven, krijg je twee verschillende boeken. Het perspectief van de alwetende verteller (3e persoon) geeft veel ruimte. Je kunt dingen beschrijven die Personage zelf niet kan zien, stukken informatie toevoegen waar Personage geen weet van heeft, vooruit en achteruit blikken naar het je invalt enz. Kortom, het kan alle kanten uit. Maar al die vrijheid bezorgde ons pleinvrees, dus kozen we voor ons eerste boek het houvast biedende kader van het schrijven vanuit de ik-persoon. Dat leek ons al spannend genoeg. Overigens bleek het ook een, niet helemaal voorziene, uitdaging, want letterlijk alle informatie moet dan ook via die ene Ik in het verhaal komen, iedere beschrijving van locatie, uiterlijk, handeling. Alle research informatie. En dan hebben we het nog niet eens over de extra handicap van het je met 2 schrijvers in dat ene krappe jasje van Hoofdpersoon moeten persen. Maar daarover later meer. Bij latere boeken deden we al gedeeltes in de 3e persoon (proloog, epiloog, tweede verhaallijn), maar bij SCHULD kozen we toch weer voor een verhaal vanuit een Ik-persoon.
Maar ons volgende boek wordt echt een derdepersoonsboek. Dan moeten we toch wel alwetend genoeg zijn.

maandag 23 april 2012

Het Plan


Je hebt schrijvers met en schrijvers zonder Plan. Die zonder beginnen met een personage, een gegeven, een mooie openingszin en zien wel waar ze uitkomen. Wij zijn die met Plan. a) omdat we van nature al zo zijn, b) omdat met z’n tweeën schrijven zonder Plan zoiets is als elkaar proberen te volgen in een dicht en stikdonker bos, een soort Schrijvende Meisjes in de Jungle.
De allereerste keer dat wij een boek in elkaar zetten, deden we dat op enorme vellen behangpapier. Ze hingen aan de boekenkast. Op ieder vel de beschrijving van een hoofdstuk. Toen de boekenkast te klein werd, huurden we voor een ochtend een ruimte in een buurthuis en legden alle vellen op de grond, een vloer vol. We liepen er langs, als het ware met het verhaal mee. Probeerden te voelen of de verhaallijn klopte, alle spanningselementen op de goede plaats zaten, alle personages tot hun recht kwamen. We verlegden vellen, streepten door, voegden toe. Daarna hadden we een Plan. De vellen zijn inmiddels iets minder groot geworden, maar we gaan nog steeds een middag naar een buurthuis om alles op volgorde te leggen en letterlijk van een afstand te bekijken.

maandag 16 april 2012

Mindmappen


‘Eh, mindmappen?’ vroeg ik voorzichtig, ‘wat is dat?’
Als in een elevator pitch begon onze publiciteitsvriendin C. uit te leggen wat het inhield. Het was heel simpel en een fantastische hulp bij het uitwerken van plannen. En het nemen van beslissingen. Het maken van keuzes. Nee, joh, natuurlijk kon ik dat ook, het was echt heel eenvoudig. Na  afloop van het super korte uitlegje had ik nog geen idee. Maar altijd in voor iets dat het boek beter, dieper, mooier kan maken. Dus boekje over mindmapping betrokken uit de bibliotheek. Ah, zo dus. Jemig wat ingewikkeld. Ander boekje. Viltstiften erbij en ergens begonnen. Bij de ontwikkeling van SCHULD maakten we onze eerste Mindmap! Je hebt gelijk C. Het is niet moeilijk (als je het eenmaal snapt) en het levert je veel op: meer nuances, details, diepgang, achtergrond. Overzicht en inzicht in wat er ontbreekt enz. enz. En ze zijn ook heel decoratief op het prikbord van de werkkamer, die brein bomen.

Locatie 2


Het is dat weekend prachtig weer. En het hotel dat wij, vooral op zijn nabijheid tot het dorp, hadden gekozen, bleek onlangs gerenoveerd tot iets heel prettigs. We hebben een kamer op de begane grond en lopen op blote voeten zo het terras op en vandaar naar het zwembad. Maar dat zit niet in het werkschema, dus op de fiets naar het dorp. Foto’s maken van huizen, dijk, stukken strand, mogelijke hardlooproutes van Hoofdpersoon, de plek waar Het gebeurt. We knopen gesprekken aan met mensen die ons bedienen, maken aantekeningen (toch altijd een beetje stiekem), bezoeken het vvv en het plaatselijke museum. En aan het eind van de middag liggen we natuurlijk toch nog aan het zwembad. Het moet wel leuk blijven. A. zwemt 25 baantjes. Zodat ze straks een toetje mag van zichzelf.
Trouwens, nog even iets anders: bij het VVV had nog nooit iemand gehoord van Het vervloekte duinpad. Terwijl dat toch echt in het door ons in het museum aangeschafte boekje stond. Nou ja, nu bestaat het in ieder geval zeker, want als locatie in SCHULD.


donderdag 12 april 2012

Locatie

Toen wij begonnen met schrijven hebben we een paar regels op papier gezet. Een soort Tupla Handvest.
1. We schrijven wat we zelf leuk vinden om te lezen.
2. Als het onze relatie in de weg gaat zitten, stoppen we er direct mee.
3. We kiezen onderwerpen waarvoor research nodig is. Liefst in het buitenland, zodat we een excuus hebben om af en toe een leuk reisje te maken.

Voor Vrouwelijk Naakt baseerden we ons op een eerder gemaakte reis door Finland. Hoofdpersoon Philo reist af naar een winters Lapland. Een uitdaging voor ons voorstellingsvermogen, want wij waren er in een warme zomermaand. Gefascineerd geraakt door Scandinavië besloten we in ieder volgend boek, als een soort rode draad, een stukje van het hoge Noorden te verwerken. Zo zit in Een Kwestie van Tijd  het Deense eiland Møn verwerkt, waar wij (voor onderzoek!) een weekje kampeerden. Het eiland zit in de herinnering van de personages, want het verhaal zelf speelt zich af in de Noordoostpolder. Voor Speeddate gingen wij naar het intrigerende Riga, hoofdstad van Letland. Onze hoofdpersoon pendelt tussen de Nederlandse ambassade in de Letse hoofdstad en Den Haag en Amsterdam.
Maar bij Meer dood dan Levend ging het mis. Met dat buitenland. Het hele verhaal speelt zich af in Amsterdam. We hebben nog geprobeerd het Duitse eiland Rügen er in te verwerken, maar dat werd opeens Ibiza en toen was de rode draad definitief doorgeknipt. Bovendien bleek gaandeweg dat wat wij als bijzonder element van onze boeken beschouwden, voor de lezer eigenlijk niet zo’n toegevoegde waarde had. In tegendeel. Zo’n setting in de oer-Hollandse polder, het stratenplan van Amsterdam, dát was pas leuk.
En dus speelt SCHULD in Zeeland. Koop maar vast een kaart van Walcheren.


De aanleiding

In juli 2009 kwamen we het volgende berichtje tegen.
De stichting Gay Sport Nijmegen heeft aangifte gedaan van discriminatie tegen een textielbedrijf (…) omdat de onderneming op religieuze gronden weigert voor hen badhanddoeken te bedrukken. In plaats van de gevraagde handdoeken kreeg de stichting een brief terug met het verzoek om zulke 'God onterende evenementen' niet te houden.
"God heeft ons geschapen tot Zijn eer en vraagt ons om te leven tot Zijn eer en verbiedt nadrukkelijk een seksuele relatie tussen mensen van hetzelfde geslacht. Met een dergelijk evenement wordt Gods naam dan ook zeer ernstig gekwetst", aldus de brief. Wel werd aangeboden om kosteloos een bijbel op te sturen.

Tupla heeft niks tegen geloof, maar wel heel veel tegen het verketteren van mensen.